Pieter Brink (1959), bas..

Rond mijn 14de, zoals zoveel leeftijdgenoten, gefascineerd door de muziek van bands als Deep Purple, Slade, Stones etc. Op die leeftijd kreeg ik na lang aandringen mijn eerste gitaar, een Spaanse. En wat lesboeken, met de onvermijdelijke en weinig inspirerende Oud-Hollandse liedjes. Het tokkelen kan ik nog steeds.
Op mijn 19de kocht ik van mijn eerste loon een elektrische gitaar en kofferversterker. Een imitatie Stratocaster, maar een langgekoesterde wens werd werkelijkheid. Eindelijk rock! Toch trokken de lage tonen mij meer en een paar jaar later kocht ik een basgitaar. Een Condor. Onbekend, maar wel een bas met een redelijk geluid. Alleen was de kop topzwaar, waardoor staand spelen steevast schouderpijn opleverde.
Rond mijn 23ste, einde 1982, kreeg ik een basinstallatie aangeboden die ik onmiddellijk kocht. Een geweldige Fender Bassman 50W buizenversterker met losse speakerkast 2 x15 inch. Toen een jaar of 10 oud. Ik ben erop blijven bassen tot einde 2011! Vanaf mijn 24ste was er helaas geen ruimte meer voor muziek. Eerst was er mijn studie voor architect en daarna het opzetten van een architectenbureau. Het bassen raakte op de achtergrond.

JAB

Totdat ik ergens aan het einde van 1994 gevraagd werd om te bassen in een sessieband voor een eenmalig optreden in café De Kastelein in Ruinerwold. Daarmee begon het bloed weer te bruisen en met een paar medemuzikanten uit de sessieband begonnen we de band JAB (Just Another Band).
JAB groeide in een paar maanden uit tot een band van 9 muzikanten, met naast bas en drums een gitarist, 2 zangeressen, een zanger, een toetsenist, een trombonist en een saxofonist. De basis voor een breed repertoire popmuziek. JAB bleef ongeveer 5 jaar bestaan. Met JAB traden we regelmatig op, veel in Meppel en directe omgeving. Bijzonder was een optreden rond de kerst van 1996 op Vlieland. Nu we regelmatig optraden groeide bij mij de behoefte aan een andere, betere basgitaar. Na een zoektocht werd het een Rickenbacker 4003, in de prachtige blonde Maple uitvoering.

Elephants Feet

Rond 2001 werd ik gevraagd om te bassen in de toen al bestaande band Elephants Feet. Een 5 mans bluesband (drums, bas, gitaar en zang, toetsen en saxofoon) met een repertoire dat de randen van de bluesmuziek opzocht. Drummer in de band was Willem de Vos. We zouden samen blijven spelen tot in Maxless. Met Elefphants Feet traden we veel op in het bluescafé de Neufhoorn, later La Porte, in Meppel. De stuwende veelzijdige muziek sloeg goed aan en er volgden optredens in alle vier noordelijke provincies. Maar net toen het lekker begon te lopen werd Elefphants Feet in 2005 ontbonden.

Roberto Gianti Band

Begin 2007 werd de Roberto Gianti Band opgericht door zanger/gitarist Hans Timmerman, drummer Willem de Vos en Pieter Brink op bas. Eerst speelden we met z’n drieën, een jaar later met z’n vieren (een bluesharp erbij) en vanaf 2009 met z’n vijven, nadat Bass Blom de band met zijn scheurende gitaarwerk kwam versterken. Veelzijdigheid was ook een kenmerk van deze band. Van ingetogen akoestisch werk (o.a. akoestische bas) tot een op volle kracht stomende bluesband. Einde 2009 was het helaas al weer over. Maar Bass, Willem en Pieter besloten door te gaan. Een zoektocht die medio 2010 resulteerde in: Maxless
En het baswerk is vanaf 2012 te horen op een fantastische basinstallatie gemaakt door Bass Blom zelf!